ಕಾರ್ಗಿಲ್ ವೀರರ ಯಶೋಗಾಥೆ. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ದೇಶ ಭಕ್ತನೂ ನೋಡಲೆ ಬೇಕಾದ ವರದಿ -

ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಿ

ಹೊಸದಿಲ್ಲಿ: ಭಾರತದ ನಕ್ಷೆಯ ಕಿರೀಟಪ್ರಾಯವಾಗಿರುವ ಲಡಾಖ್‌ನ ಹಿಮಚ್ಛಾದಿತ ಪರ್ವತಗಳು ಕೇವಲ ನಿಸರ್ಗದ ಅದ್ಭುತಗಳಲ್ಲ. ಅವು ಭಾರತೀಯ ಸೈನಿಕರ ಅಪ್ರತಿಮ ಶೌರ್ಯ, ಸಾಹಸ ಮತ್ತು ದೇಶಕ್ಕಾಗಿ ಸರ್ವಸ್ವವನ್ನೂ ತ್ಯಾಗ ಮಾಡಿದ ಬಲಿದಾನಕ್ಕೆ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿ ನಿಂತಿರುವ ಜೀವಂತ ಸ್ಮಾರಕಗಳು. ಪ್ರತಿ ವರ್ಷ ಜುಲೈ 26 ರಂದು ದೇಶಾದ್ಯಂತ ಆಚರಿಸಲಾಗುವ ಕಾರ್ಗಿಲ್ ವಿಜಯ ದಿವಸ ಕೇವಲ ಕ್ಯಾಲೆಂಡರ್‌ನ ಒಂದು ದಿನವಲ್ಲ; ಅದು ತಾಯಿನಾಡಿನ ರಕ್ಷಣೆಗಾಗಿ ಪ್ರಾಣ ಅರ್ಪಿಸಿದ 527 ಯೋಧರ ನೆನಪಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿ ಭಾರತೀಯನ ಕಣ್ಣುಗಳು ತೇವವಾಗುವ ಮತ್ತು ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ ಎದೆ ಉಬ್ಬಿಸುವ ಮಹಾ ಪರ್ವದಿನವಾಗಿದೆ. ಗಡಿಯಲ್ಲಿ ಮೈನಸ್ 60 ಡಿಗ್ರಿ ಚಳಿಯಲ್ಲೂ ಶತ್ರುಗಳ ಎದೆಯಲ್ಲಿ ನಡುಕ ಹುಟ್ಟಿಸಿ, ಭಾರತದ ತ್ರಿವರ್ಣ ಧ್ವಜವನ್ನು ಮುಗಿಲೆತ್ತರಕ್ಕೆ ಹಾರಿಸಿದ ವಿಜಯದ ಕಥೆಯಿದು.
ಶಾಂತಿಯ ಸೋಗಿನಲ್ಲಿ ಶತ್ರುವಿನ ಕಪಟ ನಾಟಕ
ಅದು 1999 ರ ಆರಂಭದ ಸಮಯ. ಭಾರತ ಮತ್ತು ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ನಡುವೆ ಶಾಂತಿ ಮಾತುಕತೆಗಳು ಚುರುಕಾಗಿದ್ದವು. ಆಗಿನ ಭಾರತದ ಪ್ರಧಾನಿ ಅಟಲ್ ಬಿಹಾರಿ ವಾಜಪೇಯಿ ಅವರು ಐತಿಹಾಸಿಕ ‘ದೆಹಲಿ-ಲಾಹೋರ್’ ಬಸ್ ಪ್ರಯಾಣದ ಮೂಲಕ ಸ್ನೇಹದ ಹಸ್ತ ಚಾಚಿದ್ದರು. ಆದರೆ, ಅತ್ತ ಶಾಂತಿಯ ನಾಟಕವಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಪಾಕಿಸ್ತಾನಿ ಸೇನೆ ತೆರೆಮರೆಯಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಜಿಗುಪ್ಸಾಸ್ಪದ ಮತ್ತು ಕಪಟ ಸಂಚನ್ನು ರೂಪಿಸುತ್ತಿತ್ತು.
ಹಿಮಾಲಯದ ಕಠಿಣ ಚಳಿಗಾಲದಲ್ಲಿ ಅತಿಯಾದ ಹಿಮಪಾತ ಮತ್ತು ಆಮ್ಲಜನಕದ ಕೊರತೆಯ ಕಾರಣದಿಂದಾಗಿ, ಎರಡೂ ದೇಶಗಳ ಸೈನಿಕರು ಗಡಿಯ ಆಯಕಟ್ಟಿನ ಬಂಕರ್‌ಗಳನ್ನು ಖಾಲಿ ಮಾಡಿ ಕೆಳಗೆ ಬರುವುದು ಒಂದು ವಾಡಿಕೆಯಾಗಿತ್ತು. ಇದರ ದುರುಪಯೋಗ ಪಡಿಸಿಕೊಂಡ ಪಾಕಿಸ್ತಾನಿ ಪಡೆಗಳು ಮತ್ತು ತರಬೇತಿ ಪಡೆದ ಉಗ್ರರು, ಭಾರತದ ಗಡಿಯೊಳಗಿನ ತೋಲೋಲಿಂಗ್, ಟೈಗರ್ ಹಿಲ್, ದ್ರಾಸ್ ಮತ್ತು ಬಟಾಲಿಕ್ ವಲಯದ ಅತ್ಯಂತ ಎತ್ತರದ ಶಿಖರಗಳನ್ನು ಅಕ್ರಮವಾಗಿ ಆಕ್ರಮಿಸಿಕೊಂಡರು. ಮೇ ತಿಂಗಳಿನಲ್ಲಿ ಸ್ಥಳೀಯ ಕುರಿಗಾಹಿ ಯುವಕ ತಶಿ ನಮ್ಗ್ಯಾಲ್ ನೀಡಿದ ಮಾಹಿತಿಯಿಂದ ಈ ನುಸುಳುವಿಕೆ ಬೆಳಕಿಗೆ ಬಂದಾಗ ಇಡೀ ದೇಶ ಆಘಾತಕ್ಕೊಳಗಾಯಿತು. ಶತ್ರುಗಳು 16,000 ದಿಂದ 18,000 ಅಡಿ ಎತ್ತರದ ಪರ್ವತಗಳ ತುದಿಯಲ್ಲಿದ್ದರು. ಅಲ್ಲಿಂದ ಕೆಳಗಿರುವ ಭಾರತೀಯ ರಸ್ತೆಗಳು ಮತ್ತು ಸೈನಿಕರ ಮೇಲೆ ದಾಳಿ ಮಾಡುವುದು ಅವರಿಗೆ ತೀರಾ ಸುಲಭವಾಗಿತ್ತು. ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಅತ್ಯಂತ ಕಠಿಣವಾಗಿತ್ತು, ಆದರೆ ಭಾರತೀಯ ಸಶಸ್ತ್ರ ಪಡೆಗಳು ಸವಾಲನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿ ರಣಕಹಳೆ ಊದಿದವು.
ಆಪರೇಷನ್ ವಿಜಯ್: ಮೃತ್ಯುವಿನ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ವಿಜಯದ ನಡಿಗೆ
ಭಾರತೀಯ ಭೂಸೇನೆಯು ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ಹಿಮ್ಮೆಟ್ಟಿಸಲು ‘ಆಪರೇಷನ್ ವಿಜಯ್’ ಘೋಷಿಸಿತು. ಇತ್ತ ಭಾರತೀಯ ವಾಯುಸೇನೆಯು ಮಿಗ್ ಮತ್ತು ಮಿರಾಜ್ ಯುದ್ಧವಿಮಾನಗಳ ಮೂಲಕ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲೇ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಅಷ್ಟು ಎತ್ತರದ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಶತ್ರುಗಳ ಬಂಕರ್‌ಗಳ ಮೇಲೆ ಬಾಂಬ್‌ಗಳ ಮಳೆಗರೆಯಲು ‘ಆಪರೇಷನ್ ಸಫೇದ್ ಸಾಗರ್’ ಕೈಗೆತ್ತಿಕೊಂಡಿತು. ಯುದ್ಧದ ಹಾದಿ ಸಾಮಾನ್ಯದ್ದಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಕಡಿದಾದ ನೇರ ಪರ್ವತಗಳನ್ನು ಹತ್ತುವಾಗ ಶತ್ರುಗಳ ಗುಂಡುಗಳಿಗೆ ನೇರ ಎದೆಯೊಡ್ಡಬೇಕಿತ್ತು. ಹಗಲಿನಲ್ಲಿ ದಾಳಿ ಮಾಡುವುದು ಸಾವಿಗೆ ಶರಣಾದಂತೆ ಇದ್ದಿದ್ದರಿಂದ, ನಮ್ಮ ಯೋಧರು ಮೈನಸ್ ಡಿಗ್ರಿ ಚಳಿಯಲ್ಲಿ, ಕಗ್ಗತ್ತಲ ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಹಗ್ಗಗಳ ಸಹಾಯದಿಂದ ಕಲ್ಲುಬಂಡೆಗಳನ್ನು ಹತ್ತಿ ಶತ್ರುಗಳ ಮೇಲೆ ಮುಗಿಬೀಳುತ್ತಿದ್ದರು. ತುತ್ತು ಅನ್ನಕ್ಕೂ ಪರದಾಡುವಂತಹ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ, ಉಸಿರಾಡಲು ಆಮ್ಲಜನಕದ ತೀವ್ರ ಕೊರತೆ, ಆದರೂ ಅವರ ಧಮನಿಗಳಲ್ಲಿ ಹರಿಯುತ್ತಿದ್ದ ದೇಶಭಕ್ತಿಯ ರಕ್ತ ಅವರನ್ನು ಮುನ್ನಡೆಸಿತು.
ಮೈ ರೋಮಾಂಚನಗೊಳಿಸುವ ವೀರರ ಬಲಿದಾನದ ಕಥೆಗಳು
ಕಾರ್ಗಿಲ್ ಕಣಿವೆಯಲ್ಲಿ ನೂರಾರು ಯೋಧರು ತೋರಿದ ಶೌರ್ಯ ಇಂದಿಗೂ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಭಾರತೀಯನ ಮೈ ರೋಮಾಂಚನಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ.
ಕ್ಯಾಪ್ಟನ್ ವಿಕ್ರಮ್ ಬಾತ್ರಾ (ಶೇರ್ ಶಾ): 13 ಜ್ಯಾಕ್ ರೈಫಲ್ಸ್‌ನ ಕ್ಯಾಪ್ಟನ್ ವಿಕ್ರಮ್ ಬಾತ್ರಾ ಶತ್ರುಗಳ ಪಾಲಿಗೆ ಸಿಂಹಸ್ವಪ್ನವಾಗಿದ್ದರು. ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಹೊರಡುವ ಮುನ್ನ ಅವರು ಹೇಳಿದ ಮಾತು ಇಂದಿಗೂ ಇತಿಹಾಸದ ಪುಟಗಳಲ್ಲಿ ಅಮರವಾಗಿದೆ— “ಒಂದೋ ನಾನು ತ್ರಿವರ್ಣ ಧ್ವಜವನ್ನು ಹಾರಿಸಿ ಬರುತ್ತೇನೆ, ಇಲ್ಲವೇ ಅದರಲ್ಲಿ ಸುತ್ತಿ ಬರುತ್ತೇನೆ, ಆದರೆ ಬರುವುದು ಖಂಡಿತ!” ತೀವ್ರವಾಗಿ ಗಾಯಗೊಂಡಿದ್ದರೂ ಪಾಯಿಂಟ್ 5140 ಶಿಖರವನ್ನು ಮರುವಶಪಡಿಸಿಕೊಂಡು ಅವರು ರೇಡಿಯೋ ಮೂಲಕ ನೀಡಿದ ಸಂದೇಶ— “ಯೇ ದಿಲ್ ಮಾಂಗೇ ಮೋರ್!” ಇಡೀ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಸಂಚಲನ ಮೂಡಿಸಿತು. ಮುಂದೆ ಪಾಯಿಂಟ್ 4875 ಶಿಖರವನ್ನು ವಶಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಾಗ ತನ್ನ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿಯ ಪ್ರಾಣ ಉಳಿಸಲು ಹೋಗಿ ಅವರು ವೀರಮರಣ ಅಪ್ಪಿದರು.
ಲೆಫ್ಟಿನೆಂಟ್ ಮನೋಜ್ ಕುಮಾರ್ ಪಾಂಡೆ: 1/11 ಗೂರ್ಖಾ ರೈಫಲ್ಸ್‌ನ ಈ ಯುವ ಅಧಿಕಾರಿ, ಶತ್ರುಗಳ ಭೀಕರ ಗುಂಡಿನ ದಾಳಿಯ ನಡುವೆಯೂ ಮುನ್ನುಗ್ಗಿ ನಾಲ್ಕು ಬಂಕರ್‌ಗಳನ್ನು ಧ್ವಂಸಗೊಳಿಸಿದರು. ತಲೆ ಮತ್ತು ಎದೆಗೆ ಗುಂಡುಗಳು ನಾಟಿದರೂ, ರಕ್ತದ ಮಡುವಿನಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದಿದ್ದರೂ ಕೊನೆಯುಸಿರಿರುವವರೆಗೂ ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ಸದೆಬಡಿದು “ಖಾಲೂಬಾರ್” ಶಿಖರದ ಮೇಲೆ ವಿಜಯ ಪತಾಕೆ ಹಾರಿಸಿದರು.
ರೈಫಲ್‌ಮ್ಯಾನ್ ಸಂಜಯ್ ಕುಮಾರ್ ಮತ್ತು ಗ್ರೆನೇಡಿಯರ್ ಯೋಗೇಂದ್ರ ಸಿಂಗ್ ಯಾದವ್: ಕೇವಲ ಹದಿನೆಂಟು-ಇಪ್ಪತ್ತರ ಹರೆಯದ ಈ ಯುವಕರು ದೇಹಕ್ಕೆ ಡಜನ್‌ಗಟ್ಟಲೆ ಗುಂಡುಗಳು ತಗುಲಿದರೂ, ರಕ್ತ ಹರಿಯುತ್ತಿದ್ದರೂ ಶತ್ರುಗಳ ಬಂಕರ್‌ಗಳ ಒಳಗೆ ನುಗ್ಗಿ ಅವರನ್ನೇ ಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿ ಶಿಖರಗಳನ್ನು ಮರುವಶಪಡಿಸಿಕೊಂಡರು. ಈ ಇಬ್ಬರು ಧೀರರು ಯುದ್ಧಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಬದುಕುಳಿದು ಭಾರತದ ಅತ್ಯುನ್ನತ ಮಿಲಿಟರಿ ಗೌರವವಾದ ‘ಪರಮವೀರ ಚಕ್ರ’ ಪಡೆದರು.
ರಕ್ತದಿಂದ ಬರೆದ ವಿಜಯ ಮತ್ತು ಜಾಗತಿಕ ಸಂದೇಶ
ಸುಮಾರು 60 ದಿನಗಳ ಕಾಲ ನಡೆದ ಭೀಕರ ಯುದ್ಧದ ನಂತರ, ಜುಲೈ 26, 1999 ರಂದು ಭಾರತೀಯ ಸೇನೆ ಪಾಕಿಸ್ತಾನಿ ಪಡೆಗಳನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಮಣ್ಣುಮುಕ್ಕಿಸಿತು. ಟೈಗರ್ ಹಿಲ್, ತೋಲೋಲಿಂಗ್ ಶಿಖರಗಳ ಮೇಲಿದ್ದ ಶತ್ರುಗಳ ಧ್ವಜವನ್ನು ಕಿತ್ತೆಸೆದು ನಮ್ಮ ಹೆಮ್ಮೆಯ ತ್ರಿವರ್ಣ ಧ್ವಜವನ್ನು ಮುಗಿಲೆತ್ತರಕ್ಕೆ ಹಾರಿಸಲಾಯಿತು. ಇಡೀ ಜಗತ್ತೇ ಭಾರತೀಯ ಸೈನಿಕರ ಈ ಅಸಾಧ್ಯ ಸಾಹಸಕ್ಕೆ ತಲೆಬಾಗಿತು. ಅಮೆರಿಕ ಸೇರಿದಂತೆ ವಿಶ್ವದ ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳು ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ಕಪಟತನವನ್ನು ತೀವ್ರವಾಗಿ ಖಂಡಿಸಿದವು.
ಈ ಮಹಾನ್ ವಿಜಯಕ್ಕಾಗಿ ಭಾರತದ 527 ವೀರ ಸೈನಿಕರು ತಮ್ಮ ಪ್ರಾಣವನ್ನೇ ಅರ್ಪಿಸಿದರು. ತಾಯಿನಾಡಿನ ರಕ್ಷಣೆಗಾಗಿ ತಮ್ಮ ಹಸನ್ಮುಖಿ ಪತಿ, ಮಗ, ತಂದೆಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡ ನೂರಾರು ಕುಟುಂಬಗಳ ತ್ಯಾಗದ ಕಥೆ ಇದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಮಿಗಿಲಾದುದು. ತಮ್ಮ ಮಗ ಶವಪೆಟ್ಟಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಬಂದಾಗಲೂ ಕಣ್ಣೀರು ಹಾಕದೆ, “ನನಗೆ ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಮಗನಿದ್ದಿದ್ದರೆ ಅವನನ್ನೂ ದೇಶದ ಸೇನೆಗೆ ಕಳುಹಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ” ಎಂದ ವೀರ ತಾಯಂದಿರ ದೇಶಪ್ರೇಮಕ್ಕೆ ಬೆಲೆ ಕಟ್ಟಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ.
ನಮ್ಮ ಕರ್ತವ್ಯ ಮತ್ತು ಸಂಕಲ್ಪ
ಕಾರ್ಗಿಲ್ ವಿಜಯ ದಿವಸ ಎಂದರೆ ಕೇವಲ ಒಂದು ದಿನದ ಆಚರಣೆಯಲ್ಲ ಅಥವಾ ಕೇವಲ ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ಟೇಟಸ್ ಹಾಕುವುದಲ್ಲ. ಅದು ನಮಗಾಗಿ ತಮ್ಮ ಇಂದನ್ನು ತ್ಯಾಗ ಮಾಡಿದ ವೀರರ ನೆನಪು. ಇಂದು ನಾವು ನಮ್ಮ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ, ಕಚೇರಿಗಳಲ್ಲಿ ನೆಮ್ಮದಿಯಿಂದ ಉಸಿರಾಡುತ್ತಾ ಹಬ್ಬ-ಹರಿದಿನಗಳನ್ನು ಆಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಅದಕ್ಕೆ ಗಡಿಯಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಮಂಜುಗಡ್ಡೆಯಲ್ಲಿ ಕರಗುತ್ತಿರುವ ಸೈನಿಕನೇ ಕಾರಣ. ನವದೆಹಲಿಯ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಯುದ್ಧ ಸ್ಮಾರಕದ ಮುಂದೆ ಉರಿಯುವ ಅಮರ ಜ್ಯೋತಿ ನಮಗೆ ಸದಾ ನೆನಪಿಸುವುದು ಒಂದೇ— ದೇಶ ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಮೊದಲು! ಬನ್ನಿ, ದೇಶದ ಸ್ವಾಭಿಮಾನ ಎತ್ತಿಹಿಡಿದ ಆ 527 ಅಮರ ವೀರರಿಗೆ ಮತ್ತು ಇಂದಿಗೂ ಹಿಮಪರ್ವತಗಳಲ್ಲಿ ಗಡಿ ಕಾಯುತ್ತಿರುವ ಲಕ್ಷಾಂತರ ಯೋಧರಿಗೆ ತಲೆಬಾಗಿ ನಮಿಸೋಣ.