ಸೇನಾ ವಾಹನ ಚಲನೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಬಾಯಿಗೆ ಬಂದಂತೆ ಮಾತನಾಡುವುದು: ರಾಷ್ಟ್ರದ ಭದ್ರತೆಯೊಂದಿಗೆ ಚೆಲ್ಲಾಟವಲ್ಲವೇ?? -

ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಿ

ಡಾ. ರವಿಕಿರಣ ಪಟವರ್ಧನ
ಪಟವರ್ಧನ ಆಯುರ್ವೇದ
ಶಿರಸಿ – 581401

ಇಂದಿನ ಸಾಮಾಜಿಕ ಮಾಧ್ಯಮ ಯುಗದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರ ಕೈಯಲ್ಲೂ ಕ್ಯಾಮೆರಾ ಇದೆ. ಕಂಡದ್ದನ್ನು ಚಿತ್ರೀಕರಿಸಿ ಕ್ಷಣಮಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಜಗತ್ತಿನಾದ್ಯಂತ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವೂ ಇದೆ. “ವೈರಲ್” ಆಗಬೇಕು, ಹೆಚ್ಚು ಲೈಕ್–ಶೇರ್ ಬರಬೇಕು ಎಂಬ ಚಪಲವೂ ಹೆಚ್ಚಾಗಿದೆ.

ಆದರೆ ಕಂಡಿದ್ದನ್ನೆಲ್ಲ ಹೇಳುವುದು ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವಲ್ಲ; ಯಾವ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ಯಾವ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಹೇಳಬಾರದು ಎಂಬ ವಿವೇಕವೇ ನಿಜವಾದ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಆ ವ್ಯಕ್ಯಿಯಲ್ಲಿರಬೇಕು.

ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಭಯೋತ್ಪಾದನೆ, ಉಗ್ರವಾದ ಅಥವಾ ಸೇನೆಯ ಮೇಲೆ ದಾಳಿಯ ಅಪಾಯವಿರುವ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ, ಸೇನಾ ವಾಹನಗಳ ಚಲನವಲನ, ಪ್ರಯಾಣದ ಸಮಯ, ಮಾರ್ಗ, ಸ್ಥಳ, ವಾಹನಗಳ ಸಂಖ್ಯೆ, ಪಡೆಗಳ ನಿಯೋಜನೆ ಅಥವಾ ಕಾರ್ಯಾಚರಣೆಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ಬಾಯಿಗೆ ಬಂದಂತೆ ಮಾತನಾಡುವುದು, ಚಿತ್ರೀಕರಿಸುವುದು ಅಥವಾ ಸಾಮಾಜಿಕ ಮಾಧ್ಯಮದಲ್ಲಿ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಅತ್ಯಂತ ಅಪಾಯಕಾರಿ.

ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ಅದು “ನಾನು ನೋಡಿದ್ದನ್ನು ಹೇಳಿದೆ” ಎಂಬ ಸಾಮಾನ್ಯ ವಿಷಯವಾಗಿ ಕಾಣಬಹುದು. ಆದರೆ ಅದೇ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ಶತ್ರುಪಕ್ಷದ ಗುಪ್ತಚರ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳು ಅಥವಾ ರಾಷ್ಟ್ರವಿರೋಧಿ ಅಂಶಗಳು ಹೇಗೆ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು ಎಂಬುದನ್ನು ನಾವು ಊಹಿಸಲೂ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲದ ಸಂಗತಿ.

ಒಂದು ಸಣ್ಣ ವಿಡಿಯೋ, ಒಂದು ಲೈವ್ ಪೋಸ್ಟ್ ಅಥವಾ “ಈಗ ಇಲ್ಲಿ ಸೇನಾ ವಾಹನಗಳು ಹೋಗುತ್ತಿವೆ” ಎಂಬ ಒಂದು ಸಂದೇಶವೂ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಶತ್ರುಗಳಿಗೆ ಸ್ಥಳ, ಸಮಯ ಮತ್ತು ಚಲನೆಯ ಕುರಿತು ಉಪಯುಕ್ತ ಸುಳಿವು ನೀಡಬಹುದು.

ಆದ್ದರಿಂದ ಇಂತಹ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು “ಸಣ್ಣ ವಿಷಯ”, “ಏನಾಗುತ್ತದೆ?” ಅಥವಾ ಕೇವಲ “ಕಂಟೆಂಟ್” ಎಂದು ಹಗುರವಾಗಿ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಅಪಾಯಕಾರಿ ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯ.

ಸೈನಿಕನ ಜೀವಕ್ಕಿಂತ ವೈರಲ್ ವಿಡಿಯೋ ದೊಡ್ಡದಲ್ಲ

ನಮ್ಮ ಸೈನಿಕರು ಗಡಿಯಲ್ಲಿ, ಕಣಿವೆಗಳಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಅಪಾಯಕಾರಿ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಪ್ರಾಣವನ್ನೇ ಪಣಕ್ಕಿಟ್ಟು ದೇಶವನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.

ಅವರು ಕರ್ತವ್ಯ ನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ, ನಾವು ಕೆಲವೇ ಕ್ಷಣಗಳ ಗಮನ, ಲೈಕ್, ಶೇರ್ ಅಥವಾ ವೈರಲ್ ಖ್ಯಾತಿಗಾಗಿ ಅವರ ಸುರಕ್ಷತೆಗೆ ಅಪಾಯ ಉಂಟುಮಾಡುವಂತಹ ವರ್ತನೆ ತೋರಿಸುವುದು ಯಾವ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದಲೂ ಸಮರ್ಥನೀಯವಲ್ಲ.

ದೇಶದ ಸೈನಿಕನ ಜೀವಕ್ಕಿಂತ ಯಾವ ವೈರಲ್ ವಿಡಿಯೋವೂ ದೊಡ್ಡದಲ್ಲ.
ಒಂದು ಲೈಕ್‌ಗಿಂತ ಸೈನಿಕನ ಸುರಕ್ಷತೆ ದೊಡ್ಡದು.
ಕ್ಷಣಿಕ ಕುತೂಹಲಕ್ಕಿಂತ ರಾಷ್ಟ್ರದ ಭದ್ರತೆ ದೊಡ್ಡದು.

ಇದು “Gen Z” ವಿರುದ್ಧದ ಟೀಕೆಯಲ್ಲ. ಯಾವುದೇ ಒಂದು ತಲೆಮಾರಿನ ವಿರುದ್ಧದ ಆರೋಪವೂ ಅಲ್ಲ. ಡಿಜಿಟಲ್ ಯುಗದಲ್ಲಿ ಸಾಮಾಜಿಕ ಮಾಧ್ಯಮ ಬಳಸುವ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ನಾಗರಿಕನಿಗೂ ಅನ್ವಯಿಸುವ ಎಚ್ಚರಿಕೆ ಇದು.

ಪೋಸ್ಟ್ ಮಾಡುವ ಮೊದಲು ಒಂದೇ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳೋಣ:

“ನಾನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವ ಈ ಮಾಹಿತಿಯಿಂದ ನಮ್ಮ ಸೈನಿಕರ ಸುರಕ್ಷತೆಗೆ ಯಾವುದೇ ಅಪಾಯವಾಗಬಹುದೇ?”

ಉತ್ತರದಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪವೂ ಅನುಮಾನವಿದ್ದರೆ — ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳದೇ ಇರುವುದು ಅತ್ಯಂತ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯುತ ನಿರ್ಧಾರ.

ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಎಂದರೆ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯಿಲ್ಲದ ಮಾತಲ್ಲ

ಮಾತಿನ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ಅಮೂಲ್ಯ ಹಕ್ಕು. ಆದರೆ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯಕ್ಕೆ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯೂ ಇರುತ್ತದೆ.

ರಾಷ್ಟ್ರದ ಭದ್ರತೆಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ಅನಗತ್ಯವಾಗಿ ಬಹಿರಂಗಪಡಿಸುವುದನ್ನು ಮಾತಿನ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಸಮರ್ಥಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ.

ಸೇನೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಗೌರವ ಎಂದರೆ ಕೇವಲ “ಜೈ ಹಿಂದ್” ಎಂದು ಬರೆಯುವುದಲ್ಲ.

ಸೈನಿಕರ ತ್ಯಾಗವನ್ನು ಗೌರವಿಸುವುದೆಂದರೆ ಅವರ ಕಾರ್ಯಾಚರಣೆಯ ಸೂಕ್ಷ್ಮತೆಯನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು, ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲದ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳದೆ ಇರುವುದು ಮತ್ತು ಅವರ ಸುರಕ್ಷತೆಯನ್ನು ಮೊದಲ ಆದ್ಯತೆಯನ್ನಾಗಿ ಮಾಡುವುದು.

ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲದ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳದಿರುವುದು ಭಯವಲ್ಲ — ಅದು ಜವಾಬ್ದಾರಿ. ಅದು ದೇಶಭಕ್ತಿ.

ಮಾಧ್ಯಮಗಳ ಜವಾಬ್ದಾರಿ — TRPಗಿಂತ ಸೈನಿಕನ ಜೀವ ದೊಡ್ಡದು

ಸಾಮಾಜಿಕ ಮಾಧ್ಯಮ ಬಳಕೆದಾರರು ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಸೇನಾ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಬಾರದು ಎಂಬುದು ಎಷ್ಟು ಮುಖ್ಯವೋ, ಟಿವಿ ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ಕೂಡ TRP, ಬ್ರೇಕಿಂಗ್ ನ್ಯೂಸ್ ಅಥವಾ ಕುತೂಹಲದ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಅಂತಹ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ಪ್ರಸಾರ ಮಾಡದಿರುವುದು ಅಷ್ಟೇ ಮುಖ್ಯ.

ಒಂದು ಚಾನೆಲ್‌ನಲ್ಲಿ ಪ್ರಸಾರವಾದ ಮಾಹಿತಿ ಕೆಲವೇ ನಿಮಿಷಗಳಲ್ಲಿ ಲಕ್ಷಾಂತರ ಜನರನ್ನು ತಲುಪಬಹುದು. ಆದ್ದರಿಂದ ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ಕೂಡ ಸಂಪಾದಕೀಯ ವಿವೇಕ ಮತ್ತು ಕಾರ್ಯಾಚರಣಾ ಭದ್ರತೆಯ ಅರಿವಿನಿಂದ ವರ್ತಿಸಬೇಕು.

“ನಮ್ಮ ಬಳಿ ಈ ಮಾಹಿತಿ ಇದೆ; ಅದನ್ನು ಪ್ರಸಾರ ಮಾಡಬಹುದೇ?” ಎಂಬುದಕ್ಕಿಂತ
“ಇದನ್ನು ಪ್ರಸಾರ ಮಾಡುವುದರಿಂದ ನಮ್ಮ ಸೈನಿಕರ ಸುರಕ್ಷತೆಗೆ ಅಪಾಯವಾಗಬಹುದೇ?” ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಯೇ ಮೊದಲ ಆದ್ಯತೆಯಾಗಬೇಕು.

ಯುದ್ಧ ಅಥವಾ ಭಯೋತ್ಪಾದನಾ ವಿರೋಧಿ ಕಾರ್ಯಾಚರಣೆಯ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಸೇನೆಯ ಚಲನವಲನ, ಕಾರ್ಯಾಚರಣೆಯ ಸ್ಥಳ, ಪಡೆಗಳ ನಿಯೋಜನೆ, ಪ್ರಯಾಣದ ಮಾರ್ಗ ಅಥವಾ ಸಮಯದಂತಹ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ನೇರ ಪ್ರಸಾರ ಮಾಡುವುದು ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮದ ಧೈರ್ಯವಲ್ಲ.

ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಪ್ರಸಾರ ಮಾಡದೇ ಇರುವುದು ಅತ್ಯಂತ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯುತ ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮ.

TRPಗಾಗಿ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ದೃಶ್ಯವನ್ನೂ “ಬ್ರೇಕಿಂಗ್” ಮಾಡುವ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ. “ನಾವು ಮೊದಲು ತೋರಿಸಿದ್ದೇವೆ” ಎಂಬ ಹೆಮ್ಮೆಗಿಂತ “ನಮ್ಮ ಪ್ರಸಾರದಿಂದ ಯಾವುದೇ ಸೈನಿಕನ ಸುರಕ್ಷತೆಗೆ ಅಪಾಯವಾಗಲಿಲ್ಲ” ಎಂಬ ತೃಪ್ತಿ ದೊಡ್ಡದು.

ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ವಿರುದ್ಧ ತಕರಾರು ತೆಗೆದು ಗುಲ್ಲು ಮಾಡುವುದೂ ಸರಿಯಲ್ಲ

ಸೇನಾ ಸುರಕ್ಷತೆಯಂತಹ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ ಮತ್ತೊಂದು ಸಂಗತಿಯನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು.

ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಭದ್ರತಾ ಕ್ರಮವನ್ನೂ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ವಿರುದ್ಧದ ಅನ್ಯಾಯವೆಂದು ಬಿಂಬಿಸಿ, ಅದರ ವಿರುದ್ಧ ಅನಗತ್ಯವಾಗಿ ಗುಲ್ಲು ಮಾಡುವುದು ಕೂಡ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯುತ ನಾಗರಿಕತನವಲ್ಲ.

ಸೇನೆಯ ಚಲನವಲನವನ್ನು ಸಾರ್ವಜನಿಕವಾಗಿ ಬಹಿರಂಗಪಡಿಸಬಾರದು ಎಂದು ಹೇಳಿದಾಗ, ಅದನ್ನು ತಕ್ಷಣವೇ “ನನ್ನ ಮಾತಿನ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವನ್ನು ಕಸಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ” ಎಂದು ಬಿಂಬಿಸುವುದು ಸರಿಯಾದ ಮನೋಭಾವವಲ್ಲ.

ಕೆಲವು ನಿರ್ಧಾರಗಳ ಹಿಂದೆ ಸಾರ್ವಜನಿಕರಿಗೆ ಗೋಚರಿಸದ ಭದ್ರತಾ ಕಾರಣಗಳು ಮತ್ತು ಕಾರ್ಯಾಚರಣಾ ಅಗತ್ಯಗಳು ಇರಬಹುದು.

ಗಡಿಯಲ್ಲಿ ನಿಂತಿರುವ ಸೈನಿಕನ ಸುರಕ್ಷತೆಯ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು, ದೂರದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಸಾಮಾಜಿಕ ಮಾಧ್ಯಮದಲ್ಲಿ ತಕ್ಷಣ ತಕರಾರು ಮಾಡುವುದಕ್ಕಿಂತ ಮುಖ್ಯ.

ಆದರೆ ಇದರರ್ಥ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಯಾವುದೇ ಕ್ರಮವನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಬಾರದು ಎಂದಲ್ಲ.

ಪ್ರಶ್ನಿಸಬೇಕಾದಲ್ಲಿ ಪ್ರಶ್ನಿಸಬೇಕು.
ತಪ್ಪಿದ್ದರೆ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ವಿರೋಧಿಸಬೇಕು.
ಆದರೆ ಸೇನಾ ಕಾರ್ಯಾಚರಣೆಯ ಸೂಕ್ಷ್ಮತೆ, ಸೈನಿಕರ ಸುರಕ್ಷತೆ ಮತ್ತು ರಾಷ್ಟ್ರದ ಭದ್ರತೆಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಅನಗತ್ಯವಾಗಿ ಗುಲ್ಲು ಮಾಡಬಾರದು.

ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದಲ್ಲಿ ಭಿನ್ನಾಭಿಪ್ರಾಯಕ್ಕೆ ಜಾಗವಿದೆ; ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ರಾಷ್ಟ್ರದ ಭದ್ರತೆಯ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯುತ ಸಂಯಮಕ್ಕೂ ಜಾಗವಿದೆ.

“ನನಗೆ ತಿಳಿಯಬೇಕು”, “ನಾನು ಹೇಳಬೇಕು”, “ನಾನು ತೋರಿಸಬೇಕು” ಎಂಬ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಹಕ್ಕಿನ ಭಾವನೆಗಿಂತ,

“ಇದರಿಂದ ದೇಶಕ್ಕೆ ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ಸೈನಿಕರಿಗೆ ಏನು ಪರಿಣಾಮ?”

ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ದೊಡ್ಡದಾಗಬೇಕು.

ಅದೇ ಮಾಧ್ಯಮಗಳಿಗೂ ಅನ್ವಯಿಸುತ್ತದೆ. ಸೇನಾ ಸುರಕ್ಷತೆಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ಪ್ರಸಾರ ಮಾಡದಿರುವುದನ್ನು ಕೇವಲ “ಮಾಧ್ಯಮದ ಮೇಲೆ ನಿರ್ಬಂಧ” ಎಂದು ನೋಡುವ ಬದಲು, ಅದು ಕಾರ್ಯಾಚರಣೆಯ ಸುರಕ್ಷತೆಯನ್ನು ಕಾಪಾಡುವ ಅಗತ್ಯವೇ ಎಂಬುದನ್ನೂ ಪರಿಗಣಿಸಬೇಕು.

ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಭದ್ರತಾ ಕಾರಣ ಮುಗಿದ ನಂತರವೂ ಅನಗತ್ಯವಾಗಿ ಮಾಹಿತಿ ಮುಚ್ಚಿಡುವುದು ಅಥವಾ ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸುವವರನ್ನು ದೇಶವಿರೋಧಿಗಳೆಂದು ಕರೆಯುವುದೂ ಸರಿಯಲ್ಲ.

ರಾಷ್ಟ್ರಭದ್ರತೆ ಎಂದರೆ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸುವುದು ಅಲ್ಲ; ಯಾವ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು, ಯಾವ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಯಾವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಕೇಳಬೇಕು ಎಂಬ ವಿವೇಕ.

ಅಂತಿಮವಾಗಿ — ಬೇಕಿರುವುದು ವಿವೇಕಪೂರ್ಣ ದೇಶಭಕ್ತಿ

ಅಂಧ ಬೆಂಬಲವೂ ಬೇಡ.
ಅಂಧ ವಿರೋಧವೂ ಬೇಡ.
ಅನಗತ್ಯ ಗುಲ್ಲೂ ಬೇಡ.
ಅಜಾಗರೂಕ ಮಾಹಿತಿ ಸೋರಿಕೆಯೂ ಬೇಡ.

ಬೇಕಿರುವುದು ಒಂದೇ — ವಿವೇಕಪೂರ್ಣ ದೇಶಭಕ್ತಿ.

ಸೇನೆಯ ಚಲನವಲನ ಕಂಡಾಗ ಕುತೂಹಲಕ್ಕಿಂತ ಕರ್ತವ್ಯ ದೊಡ್ಡದು.
ಮಾಹಿತಿ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವ ಆಸೆಗಿಂತ ಸೈನಿಕನ ಜೀವ ದೊಡ್ಡದು.
ವೈರಲ್ ಆಗುವುದಕ್ಕಿಂತ ರಾಷ್ಟ್ರದ ಭದ್ರತೆ ದೊಡ್ಡದು.
TRPಗಿಂತ ದೇಶದ ಭದ್ರತೆ ದೊಡ್ಡದು.

ಮಾತಿನ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯಕ್ಕಿಂತಲೂ ಮುಖ್ಯವಾದ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ರಾಷ್ಟ್ರದ ಭದ್ರತೆಯನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ದೊಡ್ಡದು.

ಸೈನಿಕರು ದೇಶಕ್ಕಾಗಿ ತಮ್ಮ ಜೀವವನ್ನು ಪಣಕ್ಕಿಡುತ್ತಾರೆ;
ನಾವು ದೇಶಕ್ಕಾಗಿ ಕನಿಷ್ಠ ನಮ್ಮ ಅಜಾಗರೂಕ ಮಾತುಗಳನ್ನಾದರೂ ನಿಯಂತ್ರಿಸೋಣ.

ರಾಷ್ಟ್ರದ ಬದ್ಧತೆ — ಸರ್ವೋಪರಿ

ಜೈ ಹಿಂದ್! 🇮🇳,